Najciekawsze w mojej opinii teksty z ostatniego tygodnia (5-11 maja). Polecam:

• Objection: What’s Missing From Mainstream Reviews of Videogames? Oh, That’s Right–Gameplay (Level Up). N’Gai Croal o tym, w jaki sposób powinno pisać się o grach w mediach głównonurtowych. Czy to dobrze, że autorzy zazwyczaj pomijają informacje na temat rozgrywki i skupiają się na przekazywaniu ogólnych odczuć i doświadczeń? (W moim odczuciu - raczej tak.)
• Some Thoughts on Meaning and Games (Game Design Advance). Kolejne rozważania na temat znaczenia, jakie przyjmować mogą gry - z odwołaniami do tak różnych tytułów jak newsgames Frascy i Bogosta, gry aspirujące do miana sztuki, The Marriage i Passage, oraz popularne produkcje pokroju GTA.
• Persuasive Games: Texture (Gamasutra). Rozgrywka jako doświadczenie sensualne - artykuł o grach, które łączą świat realny z wirtualnym za pośrednictwem fizycznej symulacji.
• Quibus Lusoribus Bono? Who is Game Studies Good For? (The Escapist). Prowokacyjny esej Rogera Travisa, filologa klasycznego z Uniwersytetu w Connecticut, na temat tego, czy i komu potrzebne jest naukowe zajmowanie się grami. Plus bardzo sensowne odpowiedzi Iana Bogosta i Grega Costikyana. Lektura wielce pożyteczna zarówno dla zwolenników, jak i przeciwników akademickiego podejścia do gier :)
• Graduation Day (Culture Clash). Artykuł o roli produkcji tworzonych przez studentów i akademików we wprowadzaniu innowacji do świata gier. Przy okazji gorąco polecam cały cykl felietonów opatrzonych wspólnym tytułem Culture Clash, które pojawiają się co miesiąc na stronie International Game Developers Association - ich archiwum znaleźć można tu.

W tym tygodniu w tekście z cyklu Ludo ergo sum mowa jest o grach typu sandbox, czyli takich, które umożliwiają graczom swobodną eksplorację świata bez określonych celów. Zapraszam do lektury.

Przy okazji, jako uzupełnienie tematu dla zainteresowanych, podaję linki do dwóch artykułów, które omawiają “gry-piaskownice” już z konkretnych punktów widzenia: Stories From The Sandbox (w jaki sposób twórcy gier mogą umacniać w graczach poczucie tworzenia własnej opowieści) i All The World’s A Sandbox (o narracji w grach z otwartym światem - z ciekawą metaforą życia jako gry typu sandbox na końcu).

Weekend weekendem, u nas lekkie rozluźnienie, ale za granicą mało kto leniuchował, więc jest co czytać. Oto linkoGRAfia za okres 28 kwietnia - 4 maja:

• What Gamers Want: Family Gamers (Gamasutra). Jak uczynić gry dostępnymi dla szerszych grup odbiorców? Dziesięć konkretnych pomysłów na rozgrywkę przyjazną dla całych rodzin.
• The State of Indie Gaming (Gamasutra). Szerokie wprowadzenie do tematu niezależnych gier, będące jednocześnie podsumowaniem obecnego stanu tego nurtu.
• Advertisers have yet to unlock the power of play (The Guardian). Ian Bogost krótko i przystępnie o niewykorzystanym potencjale gier jako narzędzi reklamowych.
• Opinion: How Can A Game Be Subversive? (GameSetWatch). Czy i jak gry mogą być wywrotowe w sensie podważania naszych własnych zapatrywań i przekonań, a także burzenia powszechnych opinii?
• Stars in our eyes (The Brainy Gamer). Michael Abbott o kulturze hype’u, przesadzonego rozgłosu wokół danej produkcji/serii/firmy podsycanego przez samych fanów, która kiedyś właściwa była dla filmów, a dziś najpełniej rozwija się w środowisku graczy.
• The use of video game metaphors in contemporary fiction (The Ludologist). W ramach ciekawostki: fragmenty nagrodzonej w tym roku nagrodą Pulitzera książki Junota Diaza The Brief Wondrous life of Oscar Wao, w których metafory rodem z gier wideo używane są jako ilustracja przeżyć bohatera i fabularnych wydarzeń. Ciekawe, jak często zdarza się to we współczesnej literaturze?

Temat bibliotek i edukacji medialnej w powiązaniu z grami prawdopodobnie będzie się co jakiś czas na Altergraniu pojawiał i to nie tylko dlatego, że pięć lat studiów robi swoje, ale też dlatego, że kwestia “gaming literacy”, czyli w wolnym tłumaczeniu “alfabetyzacji growej”, wydaje mi się szczególnie interesująca.

Na blogu poświęconym nowoczesnemu bibliotekarstwu dostosowanemu do wymagań współczesności, The Shifted Librarian, pojawił się bardzo ciekawy tekst zestawiający dowody na sensowność wprowadzania gier do bibliotek i jednocześnie wychodzący naprzeciw obawom bibliotekarzy, którzy uważają, że dzieci i nastolatki przychodzą tylko pograć i nawet nie zerkają na półki z książkami (jak się okazuje, to obawy najczęściej bezpodstawne).

Żeby jednak nie wywołać wrażenia, że rozstawianie konsol w murach biblioteki służyć ma jedynie jako atrakcyjny wabik, a prawdziwym celem jest i tak wyłącznie zwiększenie liczby wypożyczeń książek, autorka w zgrabny sposób wyjaśnia, jak gry i alfabetyzacja mają się do siebie:

1. Literacy is more than reading and writing — that is it’s more than the acquistion of basic skills. Literacy requires problem solving skills, the ability to formulate and apply hypotheses, strategy development, etc.

2. Gaming — board, social, and video — is a meaningful literacy activity. Kids (and adults) are invested in gaming. It’s fun, it’s what they do with their peers, and they like it. Therefore it has meaning in their lives. Gaming usually requires some reading and writing skills. It always involves problem solving and strategy skills. Even reluctant readers will read and problem solve in order to ‘level up’ and master the game and stay competitive with their peers. That said, along with mastering the game, they are improving their basic skills.

Promowaniu grania jako aktywności uczącej m.in. samodzielnego rozwiązywania problemów, współpracy, nielinearnej nawigacji, myślenia w ramach procedur obliczeniowych, budowania światów poświęcona jest też inicjatywa Institute of Play. Dzięki pracownikom instytutu już w przyszłym roku w Nowym Jorku rozpocznie się nauka w pierwszej szkole publicznej, w której alfabetyzacja za pomocą gier będzie jedną z podstawowych metod nauczania.

W sam raz do przeczytania jeszcze przed długim weekendem. Polecam linkoGRAfię za okres 21-27 kwietnia:

• Reports From the Front: Agent Keith Boesky On Why Society At Large Sees Games and Porn In the Same Light–And How We’re All to Blame (Level Up/Newsweek). Przydługi tytuł, ale mówi wszystko. Ciekawie, długo i z pomyślunkiem, jak zwykle w tym miejscu.
• Going Off the Deep End: Has Gaming Grown Up? (Kotaku). Pytanie nienowe i wałkowane od dłuższego czasu, ale ujęcie tym razem dość świeże: o warstwach, w jakich funkcjonować mogą i powinny gry.
• Did We Ignore the Rise of the Personal World? (Terra Nova). Tekst z najważniejszego bodaj kolektywnego bloga poświęconego badaniu gier MMO i wirtualnych światów online: w świetle popularności serii The Sims i klapy jej sieciowej wersji, The Sims Online, autorka rewiduje tezę o tym, że granie jest tradycyjnie aktywnością społeczną.
• Chairman of the Boards (1up). Rzecz mocno zakorzeniona w subkulturze amerykańskich graczy, ale mimo to warta lektury: jak największe internetowe fora i to, co się na nich dzieje, wpływają na twórców i wydawców gier.
• The history of New York City in video games (The Browery Boys). Na zakończenie coś lżejszego w ramach ciekawostki - jak portretowany był Nowy Jork w grach na przestrzeni lat.