Ludo ergo sum (Gram, więc jestem) to cykl na poły publicystycznych, na poły popularyzatorskich mini-artykułów poświęconych kwestiom zbliżonym do tematyki tego bloga, które od kwietnia 2007 roku pisuję co tydzień (a od stycznia 2008 co dwa) dla serwisu GRY-OnLine.pl. Poniżej znajdują się odnośniki do poszczególnych tekstów - kolejność chronologiczna począwszy od najnowszego.

• Zabawy w piaskownicy
• Z gier wynurzone
• Syndrom papugi
• Alfabet grania
• O ciekawych czasach i kłopotach z recenzjami
• O interaktywnej przemocy inaczej
• Za siedmioma górami, za siedmioma levelami: gry jako opowieści
• Po co potrzebne nam są gry niezależne?
• Świąteczne granie
• Zwodnicza moc cyferek
• Łatwiej znaczy gorzej?
• Kiedyś gry były lepsze (?)
• Sąd nad cutscenkami
• W poszukiwaniu “straconego” czasu
• Graj i płyń
• Pograj ze mną mamo, pograj ze mną tato
• O tańczących krasnoludach i społecznych zamieszkach
• Granie 2.0
  
• Zabić czy uratować dziecko, czyli rzecz o moralnych wyborach w grach
• Hardcore versus casual
• Granie po japońsku, czyli kto się gubi w Oblivionie
• Co w fanboja duszy gra
• Zabawy futurologiczne
• Nie tylko hetero
• Wskrzeszone piksele
• Alicja po drugiej stronie reklamy
• Dlaczego warto zajrzeć za fasadę
• Etap klepania po pupie
• Sercowe przygody Kratosa, czyli rzecz o fanfikach
• O strzelaniu do uczniów i obalaniu reżimów
• Zburzyć czwartą ścianę
• Trudne (?) słowo “immersja”
• KULTura grania
• Gra o emocje
• Nasze elektroniczne LSD
• Seks, kłamstwa i gry wideo
• Potęga każuali
• Czy gry są sztuką?