LinkoGRAfia (31)

14-20 lipca:

  • The End of Gamers (Edge). To jeden z tych tekstów, pod którymi mogłabym podpisać się obiema rękami. Co więcej – chciałabym, by przeczytał go uważnie każdy, kto kiedykolwiek zastanawiał się nad tym, czym są i czym mogą być gry. Ian Bogost pisze prosto i dobitnie o tym, że siła danego medium tkwi przede wszystkim w różnorodności funkcji, jakie może spełniać. Warto, naprawdę warto przeczytać i podesłać znajomym, nawet nie-graczom – i niech tytuł nikogo nie odstraszy :)
  • Subkreacja wtórnego świata gier (Wiedza i Edukacja). Przetłumaczony na polski artykuł duńskiego ludologa Larsa Konzacka. Tolkienowska idea subkreacji (zdolności człowieka do tworzenia wyobrażonych światów) i jej zastosowanie przy projektowaniu gier.
  • Redefining Game Narrative: Ubisoft’s Patrick Redding On Far Cry 2 (Gamasutra). Długi i ciekawy wywiad z twórcą odpowiedzialnym za narrację w kontynuacji jednej z najsłynniejszych gier na PC ostatnich lat, Far Cry. Ciekawy choćby dlatego, że pierwsza część z głęboką, oryginalną opowieścią miała raczej niewiele wspólnego – tym razem zamierzenie jest ambitne: wysłać gracza w podróż do przysłowiowego serca ciemności. Sporo ciekawych spostrzeżeń o scenariuszach do gier, sposobach na wywołanie immersji i nierozdzielanie rozgrywki na oglądanie scenek i granie właściwe. Mowa jest nawet, co przy okazji FPS-a może zaskakiwać, o produkcjach takich jak Facade czy fl0w.
  • Art? (Notes on Game Dev). Chris Crawford nie tyle o tym, czy gry są czy też nie są sztuką, co o kwestiach, na jakie powinniśmy brać poprawkę porównując je z innymi przejawami twórczości: konieczności pracy zespołowej i sporych budżetach, które ograniczają kreatywność.
  • Versus CluClu Land. Nowy, zaledwie kilkutygodniowy blog, ale zapowiada się bardzo ciekawie: dotychczasowe wpisy m.in. o podobieństwach gier typu sandbox z jazzem i o regułach gier z punktu widzenia filozofii Kanta (sic). Brzmi górnolotnie, ale pisane jest bez zbytnich komplikacji.

Ludo ergo sum – Gracza poznaje się po tym, czy kończy

W tym tygodniu w tekście z cyklu Ludo ergo sum nieco o powodach, z jakich nie kończymy wielu gier, które zaczynamy. Zapraszam do lektury.

Ludo ergo sum – Trzecie miejsce

W tym tygodniu w tekście z cyklu Ludo ergo sum omawiam pokrótce, w jaki sposób i w jakim stopniu gry spełniają postulaty socjologicznej koncepcji „trzeciego miejsca”. Zapraszam do lektury.

Ludo ergo sum – Gracz, czyli kto?

Jaka jest wasza odpowiedź na tytułowe pytanie? Zapraszam do skonfrontowania z moją. W najnowszym tekście z cyklu Ludo ergo sum nieco o stereotypach, różnorodności i opacznie rozumianej prawdziwości.

Ludo ergo sum – Zabawy w piaskownicy

W tym tygodniu w tekście z cyklu Ludo ergo sum mowa jest o grach typu sandbox, czyli takich, które umożliwiają graczom swobodną eksplorację świata bez określonych celów. Zapraszam do lektury.

Przy okazji, jako uzupełnienie tematu dla zainteresowanych, podaję linki do dwóch artykułów, które omawiają „gry-piaskownice” już z konkretnych punktów widzenia: Stories From The Sandbox (w jaki sposób twórcy gier mogą umacniać w graczach poczucie tworzenia własnej opowieści) i All The World’s A Sandbox (o narracji w grach z otwartym światem – z ciekawą metaforą życia jako gry typu sandbox na końcu).